Духови од СС Ватертаун
Приказната за духовите од ЦЦ Ватертаун, е на некој начин класика во однос на анализите за ловци на духови, не само по едноставноста на приказната, туку и по тоа што не постојат несогласувања околу фактите. Фактите се јасни, а нивните толкувања не.
Во декември 1924 година , танкер за нафта СС Ватетаун, се наоѓал на својата редовна маршута , движејќи се во правец на југ низ пацифичката обала на Мексико. По истоварот на нафтата и нафтените деривати во Лос Анџелес, танкерот се упатил назад према Панамскиот Канал на својот пат према Атлантикот. По поминувањето низ Панамскиот Канал, СС Ватертаун завртувал на север во Њу Орлеанс, каде во околните рафинерии преземал нов товар на нафтени деривати , за разработената америчка економија во тоа време. Овој пат помеќу рафинеријата во Мексичкиот залив и стовариштата во Лос Ангелес станал рутина за СС Ватертаун и капетанот Кит Трејси одлично ја познавал својата работа. За жал и покрај искуството и мерките на претпазливост, секогаш постои можност за нешто непредвидливо и трагедијата го чека својот момент
СС Ватертаун добиле задача да го исчистат талогот кој останал во еден од танковите за бензин кој бил испразнет во Лос Анџелес. Тоа не била комплицирана работа ,но сепак претставувала многу прљава работа, а испарувањата од бензин непријатни. Тој кобен ден гасовите не само што биле иритирачки и предизвикувале гушења, туку биле смртоносни. Од високите концентрации на отровните испарувања, двајца морнари ја изгубиле свеста а потоа и животот во неможност да побараат помош. Капетанот и екипажот прилично потресени, сепак го организирале погребот според обичаите на море. Утрото на 4. Декември 1924 година капетанот и екипажот го извршиле церемонијалот – двајцата морнари биле спуштени на вечна починка во зелените водите на Пацифик. Но нивниот починок не бил за долго !!! Веќе следниото утро екипажот на бродот бил во хаос. Првиот офицер на бродот пријавил дека пред зора, видел две лица во брановите од лева страна на бродот. Несреќните морнари се вратиле! Наскоро и другите членови на екипажот ги забележале двете лица во брановите. Нивните лица биле малку зголемени и се појавувале на врвовите на брановите, на околу 10 метри од бродот , со околу 3 метри меѓусебна раздалеченост. Биле видливи околу 10 секунди, а потоа пак се губеле во исти интервали кои екипажот ги мереле од радозналост.
Дали тоа биле духовите на несреќните морнари?

И наредните денови лицата на погинатите често можеле да се видат во водите на Пацификот. На бродот ,биле во дилема дали духовите ќе ги следат низ Панамскиот канал, но во моментот кога СС Ватертаун ги напуштил водите на Пацификот и запловил во водите на Панамскиот канал, лицата се изгубиле од видик и до крај на пловењето повеќе не се појавиле.
По доаѓање во Њу Орлеанс, капетанот Трејси поднел извештај на своите претпоставени- CITGO нафтена компанија која постои и денес, каде во детали ги информирал за смртта на морнарите и необјаснивите настани. Тој добил совет да купи фото апарат , да го носи со себе при пловидба назад за Лос Анџелес и да ги сними настаните. На патот назад , немало ни трага од духовите се додека бродот повторно не минал низ Панамскиот канал и запловил во водите на Тихиот океан.
Кога СС Ватертаун навлегол во Пацификот, екпажот повторно почнува да ги гледа лицата на загинатите морнари, не толку често и во исти интервали, но доволно да капетанот Треиси направи 6 фотографии. Кога пристигнале на пристаништето, капетанот го пратил филмот на развивање во Њу Јорк, и од шест фотографии на пет не се гледалоништо, но на шестата...
Шестата фотографија прикажувала две лица во брановите на океанот, две познати и добро формирани глави, кои пливаат во пената на брановите створени од пропелерите на бродот. Главите одлично се вклопувале во останатиот дел на фотографијата. Негативите биле испратени во Бурнс детективска агенција во Чикаго на проверка и немало никакова трага од фалсификување или модификација на филмот.Што се однесува до несреќните морнари, нивните ликови во морето се видени и на третото патување иако со помала зачестеност. Четвртиот пат не биле видени,а на бродот бил комплетно нов екипаж, бидејќи сопственикот го сменил ,а дел од нив и отпуштил од непознати причини. Духовите највероватно не биле поврзани за бродот туку за екипажот па повеќе не биле видени.
Оваа приказна останала да се прераскажува низ следните десет години како мистерија, меѓу вработените на CITGO компанијата. Се до 1934 година. Магазинот на компанијата не ги објавил вестите за духовите на СС Ватертаун. За жал по 10 години било тешко да се пронајдат сведоците и да се влезе во трага на информации од прв ред, сепак прераскажувањата и сликата останале како сведоштво на мистериозниот настан.
Едно од вообичајните научни објаснувања е, дека екипажот на бродот страдал од стрес предизвикан со смртта на нивните пријатели, и поради таквата емоционална состојба, почнале да гледаат ликови во морските бранови. Оваа појава се нарекува ПАРЕИДОЛИЈА.
Морнарите според ова објаснување, биле фатени во мрежата на заедничка визуелна хистерија, па така во водите биле видени човечки ликови.
Овој текст денес не би постоел кога решението би било така едноставно, тоа што не може да се објасни до денес и по речиси еден век, е фотографијата која е тогаш направена.
Можеби е точно да група луѓе под дејство на таков стрес може да подлегнат на таква хистерија, а ликовите да се плод на нивната фантазија, а како е можно да такв стрес произведе фотографија?
Зарем не може доказ во облик на фотографија да се објасни како приврзаност на морнарите Џемс Кортни и Мајкал Михен на свот брод и екипажот дури и по смртта.