Отштампај

[Morbid Angel]

Да се обидеме да не бегаме од контекст, но, кога веќе се вметнаа одредени елементи на споредување на комунизмот и капитализмот со религијата, капиталистот кога би можел да разбере, а не би сакал да изгуби го потеницра своето дејствување во општеството како нешто повредно од она на работникот.
Работничката класа го носи општеството на својот грб, но како таква нема доволно интелект за да го води, социјализмот во Југославија тоа го докажа.Сталин никогаш не спроведе социјализам во своите држави, само диктатура.
Концептот на Маркс за ослободување е најголемиот затвор, кога сите мораат своите способности да ги положат и да добијат само онолку колку што државата мисли дека заслужуваат.
Сите се исти и никој не знае да размислува.
Зарем Маркс не е исто што и теоријата за Бог, луѓето на овој или оној начин се држат во контрола.

Со горенаведеното се согласувам, мојата претходно напишана концепција во постот алудираше на друга проблематика и накај темелите околу зачетништвото на комунизмот како идеологија.
Најпво, факт е пред се дека комунизмот како идеологија (првично замислена од Маркс) е утопистичка идеологија, може да постои само како таква, ама и никогаш како општествен систем на уредување.
Евидентни се инфлуенците врз Маркс од социјал утопистите, а уште поевидентно и провидно е дека комунизмот може да биде само утопија.

Точно, Сталин не воведе социјализам туку диктатура.

Меѓутоа, знаеме дека Маркс е еден од најострите критичари на религијата, го превземе материјалистичкиот атеизам на Лудвиг Фоербах придавајќи му сопствени, автентични и концизни елементи, кои се надлабоко прифатени од подоцнежните атеистички профили.
Ама поентата е шо сепак, луѓето како такви (базирано на неговата идеологија) остануваат незасебни, и се креира стадо, параван на едноумие, идентично како шо религијата ги држи своите приврзаници во стадо.

Тука ја наоѓам контрадикторноста и симиларноста со теоријата за Бог сублимирана во религозниот механизам кој ја покорува масата.
Пошто, еднопартиски систем сам по себе наметнува диктатура, колку и да се согласуваме или не, така е.
Исто како шо монотеистичката религија и целата нејзина целисходност содржат еден Бог и не постои друг.

Можеби малку и претерав со радикализам, пошто компарирам далеку неадекватни и далечни теории, а уште по драстичен претеризмот го прави и самото тоа шо комунизмот е строго атеистички самиот по себеси.
Меѓутоа, како шо напоменав, тука ја пронајдов таа симиларност.

Сакам само да резимирам и да напоменам, дека од мојата лична перцепција кон опшствената еволуција наназад низ историската хронологија, може да се заклучи, дека не постоело, не постои и не може да постои опшстествен систем кој ќе го сатисфакцира мнозинството и ќе ги задоволи потребите на сите.
Трагично, ама реалистично.

Нека е така, но со тоа сеуште не ми даваш фактички докази за тоа како Моцарт можел да компонира на толку млада возраст кога според тебе социјализацијата е онаа што е пресудна во градењето на една личност и нејзините афинитети и вредности.
Во толку мал временски период, веројатноста дете да го направи она што Моцарт, Пикасо и ред други го направиле, не може да има само земска позадина, не?
Фаталистички е да се верува во божји дар, но кој рече дека мора да биде баш божји.Генијалноста не се наследува, ниту се стекнува со социјализирање.

Не можам да бидам верификаторско фокусиран на истото прашање и предметот на дискусија кој го наметнуваш.
Можеме само да креираме еден монопол на хипотези.

Првичната поента ми беше да алудирам на тоа дека на гените не им давам ултимативни предиспозиции затоа шо пред се, сметам дека имаат ултимативна и базична улога, само во физичките карактеристики, физичката конструкција и сите останати надворешни специфики и карактеристики.

Не негирам дека генетски може да се наследи било какво психофизиолошко нарушување, болест, заболување, па и во одредени случаи талент.

Ама земи во предвид дека 90 % од оние високо и фасцинантно талентирани деца, немаат никаква корелација со своите родители во онаа област во која тие просперирале до тој степен, да сега ги учат децата нашколо и ја и ти ги спомнуваме по форуми.

Меѓутоа, цврсто стојам на мојот став, дека нема ништо спознајно и верификувано во умот, шо претходно не било во искуството. (социјализација, перцепција, надгледување на надворешниот свет, учење по пат на обиди и грешки, повторување и слични ствари).

Така да, на тоа прашање останувам скептик и само би се согласил дека звучи крајно фаталистички да верувам во Божји дар.
Колку и да ви звучи пасивно за размислување и конципирање.
Јебига.

Мојата лична верба во нешто метафизичко и духовно, не се базира врз батко што седи горе со брада, освен ако не пие амброзија и не ја држи Афродита за гз.Значи, теистите како такви имаат избор да веруваат во нешто покрај себеси, а тоа никогаш нема да биде недостаток туку предност.
Најбитното кај еден човек е да знае како себеси да се надгради и да дојде до некоја своја сопствена вистина што ќе му даде смисла или бар дел од неа во животот.

Лилиту, јас ниту сум напоменал дека дека ти немаш право на избор или било кој теист.
Напротив, секој има право на избор, и на верба и идолопоклонство базирајќи се на индивидуалната перцепција и личното доживување на стварите, без разлика шо не можеме да бидеме согласни во се и да си докажуваме едни на други комплетно спротивни гледишта и ставови.

Уште еднаш ќе напоменам, дека ја допуштам постоење на виша сила, не го земам човекот и неговиот ум како ултимативна сила.
Меѓутоа таа виша сила јас ја спелувам и нарекувам енергија, во варијабилни форми, а не виши сили во форма на персонифицирани Богови, кои секоја цивилизација ги креирала во формат на сличности.
Како атеист останува само фрустрацијата на неконтролирање на сопствениот животен пат и себе-деградација поради истата причина.

Се согласувам со тебе за последната реченица, дефинитивно би требало да постои ултимативна цел за себе надградба, секое нешто, односно секое битие има тенденција да стане нешто поголемо од себеси, т.е да се надгради и да се креира себеси во повисок ранг.

Ама сепак, пак ќе напоменам дека сум колку - толку скептик, пошто сметам дека за апстракциите и апстрактните идеи не можеме да го полемизираме и да тупиме, пошто за нив немаме искуство, осети и ги ставам на пиедесталот на ултимативна заблуда.

И воопшто не ја прифаќам твојата генерализација кон атеистите, дека се тие оние кои живеат во заблуда.
Многу непромислен став.

Терминолошката дефиниција како и се друго според тебе може да биде варијабилна, кога некој го сметаш и ставаш на пиедестал, тогаш зошто не би му ставил доволно епитети за да на крајот да му се придаде и боженствен карактер.
Кога следиш нечии патеки затоа што фасцинатно изгледаат и се обидуваш себеси да се скроиш според неговиот лик, тогаш подобро да го наречеш Бог.

Може да биде варијабилна, тоа е во индивидуална зависност, кој како ги перцепцира и ги концпира стварите.

Меѓутоа, на личност, во сосема антропоморфна форма да му придавам референца на Бог, никогаш.
Ја има истата анатомија како мене, поседува иста физичка форма како и секое останато битие.
Се диференцира само во начинот на размислување, креативизирање и инветивноста, па гради нешто кое те задоволува и ти причинува сатисфакција
Значи, постои некоја отскочна даска, ама тоа во никој случај не е причина и повод за да му лепам епитети на Бог.

Барем јас така гледам на работите.

[Soul_of_Space]

Pozdrav Morbid Angel.

Vo Islamot Allah ne e personifikaciski Bog. Vo Islamot se' e Allah no se' nemoze da bide Allah.
Veruvanje vo Bukvalna smisla za bistvuvanjeto na Allah deka e "vo ili na neboto" e zabraneto,zatoa sto ispagja deka Sozdatelot bistvuva vo edno od negovite tvorbi.
Ne e dozvoleno veruvanje deka Allah obitava ili okupira nekoe od svoite stvorenija,kako Hristijanite veruvaat vo Isus i Hindusite vo svoite avatari.

Ona sto e obligatno za covekovoto bitie da znae e toa deka Allah e El-Ganijj te. onoj koj voopsto ne e vo upotreba na negovite stvorenija. Toj toa izricito go izjasnuva vo sura el-Ankebut,
"Allah sigurno moze bez svih svjetova biti."(Qur'an 29:6).

Allah velicestveniot go spomnuva ovoj atribut na "Apsolutna samodovolnost i neovisnost" vo sedumnaeset aeti vo Plemenitiot Kur'an. Ova e centralen stub vo Islamskoto veruvanje Aqida i pricina zosto Isus (alejhi selam)nemoze da bide Bog.Nitu bilo koj so telo i forma,zatoa sto  teloto i formata neophodno zahteva vreme i prostor,dodeka Allah nema potreba za vreme i prostor nitu bilo sto sozdadeno.
Pobaraj i prouci nesto za Tesavvuf. Toa e eden pravec vo Islamot,kako sto ima poveke pravci,sekako,validni i vazecki. Tesavvufot ja izucuva Duhovnosta,priblizuvanje kon gospodarot.
Eve nekoi stihovi na eden Sufi ucenjak,Dzelaluddin Rumi (mevlana).

"Istog trena kad spustiše te na ovaj prašni svijet, ljestve ti pružiše kojima možeš natrag se pet'.

Prvo mineral si bio, potom postao biljka,
onda životinja posta, 'al to nije sve.

Postade čovjek imaš znanje, pamet imaš, vjeru, pogledaj kako gruda zemlje postade čitav jedan svijet.

I nije dosta to što si čovjek, andjelom krilatim valja biti, stanište tvoje zemaljsko nije, u nebesa čeka te let.

Ni melek da budeš dovoljno nije, u ocean se uliti moraš, i ti - kaplja, postat ćeš more veliko kao čitav svijet.

Prodji se brige za sinove, cijelom dušom:JEDAN!, kaži, bitno je da duša ti mlada, tijelo nek' stari, ono će mrijet'" - Rumi

Ni ova ne e kako go tumacat Budistite i veruvanjeto vo Reinkarnacija.
Ke otvoram edna tema,pogolem post + na srpsko hrvatski a ne se somnevam vo toa deka ke go procitas celosno. Koga ke go procitas i krajot,ke vidis za sto ti zboruvam i kolku sme nie blisku.

[Dark Аngel]

Edno prasanje do Soul of Space?
T.e negovo mislenje, znam zosto muslimanite ne jadat svinsko no togas zosto bog go dal na zemjata toa zivotno!

[Soul_of_Space]

Edno prasanje do Soul of Space?
T.e negovo mislenje, znam zosto muslimanite ne jadat svinsko no togas zosto bog go dal na zemjata toa zivotno!

Ne e prasanje za ovaa tema,no koga veke prasa;
Ne e Svinskoto edinstveno sto postoi a ne se jade.  Nie Muslimanite ako sme ubedeni vo Sozdatelot,togas i ne prasuvame zosto i kako vo ona sto e zabraneto.A porano ili pokasno,ke se doznae.
Nie koga ke kivneme,velime Elhamdulillah (Mu blagodaram na Boga). Do denes ne se prasuvavme zosto mu se zablagodaruvame koga ke kivneme a toa go pravevme. Ajde koga ke jademe i pieme... no zosto i koga kivame ?
Nedavna citav nekade deka koga covekot ke kivne,nekoja sekunda srceto prestanuva so otcukuvanje,pa povtorno pocnuva da cuka. Ete zosto sme vikale Elhamdulillah.
Nam,se sto ni e stetno za zdravjeto zabraneto ni e. A zosto ja sozdal.
Koga se sluci golemiot potop za vremeto na Nuh a.s (Noe) Allah dz.s mu naredil da sobere vrsta od sekoe zivotno i taka gi staval vo Barkata.Koga dosla svinjata na red,Nuh prasal: Zarem i ova zivotno ? Bog rekol: Da,toa ke vi sluzi i ke go bere (jade) izmetot na ostanatite zivotni,kako ne bi doslo do nekoja zaraza.

Ti posakuvam sekoe dobro.

[Сатори]

Меѓутоа, знаеме дека Маркс е еден од најострите критичари на религијата, го превземе материјалистичкиот атеизам на Лудвиг Фоербах придавајќи му сопствени, автентични и концизни елементи, кои се надлабоко прифатени од подоцнежните атеистички профили.
Ама поентата е шо сепак, луѓето како такви (базирано на неговата идеологија) остануваат незасебни, и се креира стадо, параван на едноумие, идентично како шо религијата ги држи своите приврзаници во стадо.

Зошто би се обвинила религијата за веќе искористен систем на здружување на луѓето во група, стадо, кој што како таков, функционира до денес во сите свои сегменти и полиња.Кога на луѓето би им се земало правото на содружништво, тогаш би биле оставени на милост и немилост на надворешната и внатрешна природа, а тоа не е нешто кон што голем дел од индивидуалистите тежнеат, знајќи дека без социјализацијата и допирот со средината не би се претвориле во интелектуалци и „посебни“ умови на прво место.
Стадото како такво е неопходно, тоа што религијата успеала да создаде таков тип на механизам треба да и биде за чест на брилијантноста, и кога веќе се потпираме на филозофи, Волтер објаснил, не сите се доволно интелегенти, мудри, итри и способни за раководење, да немаше Бог, за широките народни маси, ќе требаше да биде измислен.
Но, „школската филозофија“ може да се учи и да се научи, светската или животната филозофија се живее и со неа живее секој човек на свој начин, исто како и духовноста.Теистите имаат право на избор во рамките на религијата која што ја избрале (секако, дебатирам за самосвесни теисти), знаат на свој начин преку сопствени и општи верувања во својата религија да изберат одреден пат.
Човекот се доживува како феномен кој што му е даден преку просторот и времето, условите на искуството не можат да се родат со самото искуство, зошто тогаш не би биле услови.
Acting is limiting, the line's not mine.

Секако, атеист, на ова би одговорил дека него нема да му треба дозвола за да може да ја ослободи својата мисла и дека нема да има рамки, но зарем, неговото исклучување на секаков Бог, Богови и Божества не му ја лимитира перцепцијата и не го остава сам со својот матријализам.

Спиноза го дал најдоброто објаснување: „Бог или природа“, како што старите народи, пагани, знаеле дека персонификацијата на енергијата е неопходна за нејзиното правилно функционирање, некој еднаш ми рече, дека енергијата мора да има форма за да биде исперцепирана.
Ако кај Христијаните таа форма е Бог, тогаш нека биде, подобро тоа отколку слепа верба во науката, која колку и да е егзактна и неопходна, не е семоќна.

Тука ја наоѓам контрадикторноста и симиларноста со теоријата за Бог сублимирана во религозниот механизам кој ја покорува масата.
Пошто, еднопартиски систем сам по себе наметнува диктатура, колку и да се согласуваме или не, така е.
Исто како шо монотеистичката религија и целата нејзина целисходност содржат еден Бог и не постои друг.

Гностичките кругови, на вистинскиот начин успеале да го објаснат значењето на тој еден и единствен Бог кој што се наоѓа во се.Фактот дека Константин и Црквата го искористиле механизмот за популаризација и покорност, не е нешто поради што вистински верник треба да ја отфрли вербата од себе.
Празна лушпа без плод е само оштетување на дрвото.

Сакам само да резимирам и да напоменам, дека од мојата лична перцепција кон опшствената еволуција наназад низ историската хронологија, може да се заклучи, дека не постоело, не постои и не може да постои опшстествен систем кој ќе го сатисфакцира мнозинството и ќе ги задоволи потребите на сите.
Трагично, ама реалистично.

Човечките суштества треба да се задоволат со спокојство, она што секако дел од нив не го прават, но секако, човек не би бил човек кога не би дејствувал, а ако не може да најде простор ќе го создаде.
Сериозно мислиш дека воопшто треба да се создаде систем во кој што сите ќе бидат среќни?
Човекот мора и треба да се бори, само тогаш се чувствува како вреден за називот, достоинството се стекнува преку борбите, сопствени, внатрешни, надворешни или општествени, не е толку битно.
Реформи и промени мора да има, инаку ќе стагнираме како еволутивен вид.
Најдоброто што може да ни се случи е никогаш општеството да не ги задоволи сите.

Меѓутоа, цврсто стојам на мојот став, дека нема ништо спознајно и верификувано во умот, шо претходно не било во искуството. (социјализација, перцепција, надгледување на надворешниот свет, учење по пат на обиди и грешки, повторување и слични ствари).

Тогаш, биди фин и најди ми објаснување за интуицијата.
Како искуството има корелација со емоција за ситуација која што никогаш не земала место.

И воопшто не ја прифаќам твојата генерализација кон атеистите, дека се тие оние кои живеат во заблуда.
Многу непромислен став.

Овде, ќе морам да цитирам за најдобро да доловам: „Човештвото е толку ограничено што тоа нема смисла за почетокот и крајот на своето постоење.“ - Гете

[Morbid Angel]

Зошто би се обвинила религијата за веќе искористен систем на здружување на луѓето во група, стадо, кој што како таков, функционира до денес во сите свои сегменти и полиња.Кога на луѓето би им се земало правото на содружништво, тогаш би биле оставени на милост и немилост на надворешната и внатрешна природа, а тоа не е нешто кон што голем дел од индивидуалистите тежнеат, знајќи дека без социјализацијата и допирот со средината не би се претвориле во интелектуалци и „посебни“ умови на прво место.
Стадото како такво е неопходно, тоа што религијата успеала да создаде таков тип на механизам треба да и биде за чест на брилијантноста, и кога веќе се потпираме на филозофи, Волтер објаснил, не сите се доволно интелегенти, мудри, итри и способни за раководење, да немаше Бог, за широките народни маси, ќе требаше да биде измислен.

Не би рекол дека би можеле да ја земеме религијата како примарен и неопходен механизам кој масата ќе ја одржува во стадо и ќе креира една сфера на содружништво и масовен колективитет, стациониран под покривот на религијата како систем.
Првично и моментално би можело да се нарече така, од проста причина шо како идеја во првичните времиња на сеопшта еволуција била придадена како таква, а врз база на таа идеја надоврзувајќи се, надградувајќи ја, модифицирајќи ја, цивилизациите и поединците успеале во намерата и целта да изградат прилично уверливи и сугестивни системи на религија, а со самото тоа по автоматизам се наметнува и фактот дека толку била наметната друга идеја, од било каква категорија, колективитетот би се надоврзувал на неа, би ја модифицирал и би градел масовни системи.

Волтер константно делувал конфузно кај аналитичарите околу неговиот став и критичката релација кој Бог и религијата, иако официјално било утврдено дека неговите ставови и филозофски системи се далеку од атеистички.
Волтер, едноставно својата концепција ја градел околу максимата која сега ќе ја парафразирам:

,,Чумата, гладот и војната ги гледам како трите најнегативни елементи кои го загрозуваа човештвото во склоп со сето пропратно околу него. Зошто е тоа така? Дали е Бог може, а не сака да дејствува, или сака, а не може?''

Остро ја критикувал религијата, фанатизмот, Инквизицијата и сите структурални елементи на истата категорија, а подоцна можеби и при крајот на својот живот, во најпознатото дело Кандид, ги повлекува своите зборови и концепции кои биле во критичка форма кон Бог и тврди дека Бог всушност го креира овој свет и потоа воопшто не го засега и не дејствува, а таа е наша задача, односно  да го изградиме во една фасцинантна градина која би била совршено место за живеење.

Меѓутоа, несомнено Волтер со своето дело придонел за тоа, како најцврст застапник за револуција и ослободување од прангите и оковите кои го држеле мнозинството.
Иако никогаш не земал пушка во рацете и не излегол да се бори, неговото дело ги иницирало останатите да го сторат тоа, користејќи го разумот и слободно мислење.

Волтер бил револуција сам по себе, коперникански пресврт за еден сегмент од човештвото и самата егзистенција.

Но, „школската филозофија“ може да се учи и да се научи, светската или животната филозофија се живее и со неа живее секој човек на свој начин, исто како и духовноста.Теистите имаат право на избор во рамките на религијата која што ја избрале (секако, дебатирам за самосвесни теисти), знаат на свој начин преку сопствени и општи верувања во својата религија да изберат одреден пат.
Човекот се доживува како феномен кој што му е даден преку просторот и времето, условите на искуството не можат да се родат со самото искуство, зошто тогаш не би биле услови.
Acting is limiting, the line's not mine.

Секако, атеист, на ова би одговорил дека него нема да му треба дозвола за да може да ја ослободи својата мисла и дека нема да има рамки, но зарем, неговото исклучување на секаков Бог, Богови и Божества не му ја лимитира перцепцијата и не го остава сам со својот матријализам.

Спиноза го дал најдоброто објаснување: „Бог или природа“, како што старите народи, пагани, знаеле дека персонификацијата на енергијата е неопходна за нејзиното правилно функционирање, некој еднаш ми рече, дека енергијата мора да има форма за да биде исперцепирана.
Ако кај Христијаните таа форма е Бог, тогаш нека биде, подобро тоа отколку слепа верба во науката, која колку и да е егзактна и неопходна, не е семоќна.

Апсолутно секој го креира својот пат и одлучува за индивидуалното право на избор.
Како шо теистот има право да го одбере и да создаде склад помеѓу себеси и истото, имам право јас да го негирам истото и да го оспорувам, не значејќи по автоматизам дека истото право го нема и тој. (односно да ме оспорува мене и да ми лепи референци на индивидуа во заблуда и изгубен интелект).

Исто така забележувам константна контрааргументација со парадоксални напади кон оноа шо го критикуваш.

Да го тврдам баш истото, дека не ми е потребен избор и идолопоклонство кон Бог во било каква форма, меѓутоа можам да ти контрааргументирам со истиот принцип, односно зарем теистот не ги органичува своите рамки и перцепции во покрајна смисла не оддавајќи им примарност и ултимативност на сопствената мисла, идеја, интелект и волја?
Туку се придава на имагинативна сила и кодекс, запишани во книгиче од некој си византиски манипулатор со својата десна рака. (конкретизирам за Христијанството).

Јебига, се сметам себеси за доволно уверлив во сопствената волја и самиот себеси како индивидуа и микрокосмос, и не ми е потребно никакво идолопоклонство кон виша сила или Креатор во било каква форма.
На тој пиедестал ја стационирам исклучиво само Природата и ништо друго.

За последното се согласувам комплетно, иако во глобала сум анти рационалист и имам креирано одбивност кон рационалистичките филозофи како Хегел, Платон, Лајбниц и Декарт, меѓутоа концепцијата на Спиноза ми удри шамар и ми го докажа спротивното.

Природа и Бог е за мене еден, идентичен поим.
Природата креира, создава - Природата уништува и одзема, а светот е бесконечен во репетитивниот вртлог на создавање и уништување.

На останатото ќе дадам реплика подоцна, пошто морам да излегувам, ненадејно ми се јавија додека постирав.

[Сатори]

Не би рекол дека би можеле да ја земеме религијата како примарен и неопходен механизам кој масата ќе ја одржува во стадо и ќе креира една сфера на содружништво и масовен колективитет, стациониран под покривот на религијата како систем.
Првично и моментално би можело да се нарече така, од проста причина шо како идеја во првичните времиња на сеопшта еволуција била придадена како таква, а врз база на таа идеја надоврзувајќи се, надградувајќи ја, модифицирајќи ја, цивилизациите и поединците успеале во намерата и целта да изградат прилично уверливи и сугестивни системи на религија, а со самото тоа по автоматизам се наметнува и фактот дека толку била наметната друга идеја, од било каква категорија, колективитетот би се надоврзувал на неа, би ја модифицирал и би градел масовни системи.

Првенствено, она што ти лично мораш да го разбереш пред да почнеш да ја осудуваш состојбата на општеството во тој временски период е фактот дека секој мора да го помине тој врв до современа персепктива за да може од таа точка да гледа правилно и да проценува, па преку разбирање на минатото да ја разбере сегашноста.
А тоа што ти го правиш не е разбирање, туку е осудување на корените на целото човештво од кое ти самиот си дел, со што на крајот се осудуваш себеси, а тоа, искрено не го гледам како нешто посебно добро.Понатаму, сите наметнуваме идеи, наметнуваш и ти иако можеби за тоа не си комплетно свесен, но со пропагирањето на атеизмот, нешто што фактички го правиш, ти наметнуваш идеја врз лабилни умови.
Изгледа интересна улогата на просветител, Исус ја играше истата, само што тој успеа доволно да ја рашири за некој врз неа да изгради не ситем, туку „духовна“ империја наречена Црква!

Волтер константно делувал конфузно кај аналитичарите околу неговиот став и критичката релација кој Бог и религијата, иако официјално било утврдено дека неговите ставови и филозофски системи се далеку од атеистички.
Волтер, едноставно својата концепција ја градел околу максимата која сега ќе ја парафразирам:

,,Чумата, гладот и војната ги гледам како трите најнегативни елементи кои го загрозуваа човештвото во склоп со сето пропратно околу него. Зошто е тоа така? Дали е Бог може, а не сака да дејствува, или сака, а не може?''

Остро ја критикувал религијата, фанатизмот, Инквизицијата и сите структурални елементи на истата категорија, а подоцна можеби и при крајот на својот живот, во најпознатото дело Кандид, ги повлекува своите зборови и концепции кои биле во критичка форма кон Бог и тврди дека Бог всушност го креира овој свет и потоа воопшто не го засега и не дејствува, а таа е наша задача, односно  да го изградиме во една фасцинантна градина која би била совршено место за живеење.

Меѓутоа, несомнено Волтер со своето дело придонел за тоа, како најцврст застапник за револуција и ослободување од прангите и оковите кои го држеле мнозинството.
Иако никогаш не земал пушка во рацете и не излегол да се бори, неговото дело ги иницирало останатите да го сторат тоа, користејќи го разумот и слободно мислење.

Волтер бил револуција сам по себе, коперникански пресврт за еден сегмент од човештвото и самата егзистенција.

Не гледам што конкретно сакаш да ми докажеш со овој мал говор(текст) освен дека сум во право?
Јас никаде не потенцирав дека Волтер е атеист, ако беше немаше да го цитирам додека потенцирам дека теизмот е неопходен дел од секој човек затоа што на секоја индивидуа и треба духовност.

Апсолутно секој го креира својот пат и одлучува за индивидуалното право на избор.
Како шо теистот има право да го одбере и да создаде склад помеѓу себеси и истото, имам право јас да го негирам истото и да го оспорувам, не значејќи по автоматизам дека истото право го нема и тој. (односно да ме оспорува мене и да ми лепи референци на индивидуа во заблуда и изгубен интелект).

Исто така забележувам константна контрааргументација со парадоксални напади кон оноа шо го критикуваш.

Да го тврдам баш истото, дека не ми е потребен избор и идолопоклонство кон Бог во било каква форма, меѓутоа можам да ти контрааргументирам со истиот принцип, односно зарем теистот не ги органичува своите рамки и перцепции во покрајна смисла не оддавајќи им примарност и ултимативност на сопствената мисла, идеја, интелект и волја?
Туку се придава на имагинативна сила и кодекс, запишани во книгиче од некој си византиски манипулатор со својата десна рака. (конкретизирам за Христијанството).

Право на избор, она привидното или она вистинското, она очекуваното или некое друго право?
Да, кога сите ние би молчеле неспособни за комуникација и интеракција би имале целосно право во себеси да (не)веруваме во што сакаме, но немој да забораваш дека сите сме дел од нешто, социјализацијата и меѓусебната интеракција се нешто кое што влијае и правото на избор прави едно малечко пуф секогаш кога некој е подобар оратор или посилен диктатор.
Метафорички нели.

Повторно книгата, до кога да ги објаснувам самосвесните теисти кои што не се раководат слепо по она што некој го напишал во Библијата или Ко(у)ранот, туку некои веруваат и со срцето, клише за продажба, но бар квалитетна.
И да, сеуште чекам објаснување за интуицијата, навистина сакам да знам како еден рационалист би ја објаснил.

[AntiSocial_BitcH]

http://www.youtube.com/watch?v=RNy6ziOyxoA

[Morbid Angel]

Првенствено, она што ти лично мораш да го разбереш пред да почнеш да ја осудуваш состојбата на општеството во тој временски период е фактот дека секој мора да го помине тој врв до современа персепктива за да може од таа точка да гледа правилно и да проценува, па преку разбирање на минатото да ја разбере сегашноста.
А тоа што ти го правиш не е разбирање, туку е осудување на корените на целото човештво од кое ти самиот си дел, со што на крајот се осудуваш себеси, а тоа, искрено не го гледам како нешто посебно добро.

Јебига, познато е дека секој строг и радикален индивидуалист делува прилично аналогно, па по автоматизам на тоа и доаѓа до судир со останатите спротивности, говорејќи во конотација од умствен и концептуален аспект.
Зарем би бладал напразно и безполесно доколку веќе не сум изградил одредена концепција за опшествената еволуција како таква, гледајќи ретроспективно, размислувајќи, анализирајќи, компарирајќи па врз база на тоа и креирање на сопствена концепција?

За да осудуваш, иако не е неопходно, меѓутоа за да тоа биде доволно компетентно, задолжително е да се разбере, се согласувам.
Меѓутоа, ја себеси се сметам дека доволно сум разбрал, без разлика шо тоа разбирање можеби и се диференцира прилично од милион останати разбирања и концепции, меѓутоа ти напоменав погоре, тоа е карактеристиката на строгиот индивидуализам.
Можеби и ја не се сметам себеси за дел од медикритетскиот човечки род во рамките на глобалата, ама некој ме дефинира и не можам против тоа. Ми преостанува само оноа шо за мене е и повеќе од доволно, индивидуалноста и сопствената дефиниција.
А, тоа шо го осудувам човештвото, гнасната патетика која го специфизира и сеопштиот дебилизам кој владее, само ја верифицира мојата тврдокорна мизантропија.
Себеси се сметам за апсолутен господар на самиот себеси и поседник на мојот ум, а останатите можат колку шо сакаат да лепат референци, да ме дефинираат, осудуваат и критикуваат.
Апсолутно сум рамнодушен и воопшто не ме засега радикалната критика шо ја алудирам кон човековиот род, неговите општествени и зачетнички корени.

Понатаму, сите наметнуваме идеи, наметнуваш и ти иако можеби за тоа не си комплетно свесен, но со пропагирањето на атеизмот, нешто што фактички го правиш, ти наметнуваш идеја врз лабилни умови.

Кој, како конципира.
Јас пак од друга страна тоа го анализирам само како презентација на сопствениот став кој сум го креирал, а таа презентација по автоматизам трансцендира во наметнување, пошто тоа некој го (или не, зависи) го прифаќа доколку е во склад со неговото размислување или пак му се допаѓа, а ти тука неможеш ништо.
Немам барање и апел кон останатите да го прифатат, ни па би земал да потпишам петиција за да некој го прифати. Доколку, некој ги прифати моите идеи, во ред, нека се надоврзува и надградува на нив.
Немам ништо ни доколку некој ги поприми твоите.
Искрено и јас би превземал нешто од твоите идеи, доколку ми се допаднат и се во склад со претходните мои и констатни специфики на сеопштата идеја за стварите, а тоа не би го сфател како наметнување.

Сепак да разграничиме, не говорам за директна пропаганда, како шо тоа го правел на пример Јозеф Гебелс, не седнувам луѓе на расклатена маса и да им ги полнам мозочињата со мои ставови.
Тоа е веќе наметнување во секаква форма на терминот и неговото практичко значење.

Изгледа интересна улогата на просветител, Исус ја играше истата, само што тој успеа доволно да ја рашири за некој врз неа да изгради не ситем, туку духовна“ империја наречена Црква!

Најверојатно, Исусчо поседувал прилично специфична аура која го магнетизира умот на останатите, делувал крајно хипнотички и успеал во тоа. Ја имплементирал својата идеја, иако сметам дека примарната цел му била да просперира (тука зборуваме за наметнување и пропаганда, се согласувам) етичко - морален кодекс и начин на живот.
Може и бил некој теистички хипик, можеби и воопшто не постоел (ја не знам никакви податоци за него освен за остварувањето на неговата цел и пропагандата на едноумие) , туку некој го измислил за да ја оправда Христијанската религија, односно  дека своето јадро го гледа токму во него, а пред се во неговото воскреснување.

 

Не гледам што конкретно сакаш да ми докажеш со овој мал говор(текст) освен дека сум во право?
Јас никаде не потенцирав дека Волтер е атеист, ако беше немаше да го цитирам додека потенцирам дека теизмот е неопходен дел од секој човек затоа што на секоја индивидуа и треба духовност.

А, каде јас сум се изјаснил дека ти не си во право?

И само да се извинам за мојата непотребна навикна за скршнување од колосек или прибегнување кон друг предмет на дискусија.

Инаку, сакам да прецизирам на фактот шо Волтер се трансформирал во кукавичко пиче. Додека цел живот го поминува во критики кон религијата, пасивноста на Бог кон појавите (негативните) во светот и стагнацијата на човековото општество.
За подоцна во Кандид да утврди дека е тоа наша задача.

Шо е наша задача?

По природа ни е дадено да се давиме во спротивности и да не можеме да дојдеме до егзактност, поради субјективната полемичка елементација која е најзтастапена во нашата егзистенција.

И, да.
Духовноста не мора сама по себе како термин да алудира на религија, персонифициран Бог, брадосан брат кој се грижи за сите нас и не знам уште шо.
Јас по духовност подразбирам и будизам, медитација, контемплација, спознавање на самиот себеси пловејќи по бурата на самата внатрешност и морето на идеи.
Духовност подразбирам и верување во космичка енергија, суеверие и така натаму да не мелам.
Меѓутоа, доколку изборот на другиот е токму оној кој се раководи по напишана книга и кодекс, догматски и еманципациски се превзема и ти го наметнуваат кога ни самиот немаш право на избор (веднаш по раѓањето), тогаш во ред.
Ама не значи тоа дека немам право да критикувам и да наоѓам провидни дупки и безмислица во тоа.

Право на избор, она привидното или она вистинското, она очекуваното или некое друго право?
Да, кога сите ние би молчеле неспособни за комуникација и интеракција би имале целосно право во себеси да (не)веруваме во што сакаме, но немој да забораваш дека сите сме дел од нешто, социјализацијата и меѓусебната интеракција се нешто кое што влијае и правото на избор прави едно малечко пуф секогаш кога некој е подобар оратор или посилен диктатор.
Метафорички нели.

Тука имаментно е да се согласам во целост, горенаведеното е апсолутно точно, колку и некој да негира и оспорува. Доволно јасно и концизно објасни во кратки црти, колку и да полемизираме и вртиме од околу така е.

Делуваме, носиме сопствени одлуки, меѓутоа поцврстиот и уверлив оратор, особено со идеологија која интригира секогаш може да доведе до настанување до горенаведеното пуф кое го напомена

И да, сеуште чекам објаснување за интуицијата, навистина сакам да знам како еден рационалист би ја објаснил.

Јас сум далеку од рационалист, не знам откаде таа толку уверлива констатација.

Сега ќе дадам ти придадам мое толкување, ми рече веќе неколку пати, а ја не посветив внимание, баш на тој дел.
Интуитивното спознавање на прв поглед баш делува рационалистички, неемпирично, во никаква корелација со искуството, ама размисли малку кој го продуцира?
Нормално, твојот ум.
А, твојот ум е еден систем на идеи, мисли, престави, концепции, аперцепции, апстракции и идеи во секаква форма и варијација, кои си ги попримила преку искуството, а подоцна твојот ум, односно твојот интелектуален потент како таков ги разработува и гради сопствени, т.е индивидуални идеи и ставови.

Едноставно, интуицијата ја разбирам како умствена состојба која се креира и доаѓа до израз, после процедурата на (за нас несетилно и несвесно) разработување на претходни идеи и мисли во слична конотација или од слична категорија, ако не и идентична, па врз база на тоа моментално ни го придава тоа сознание, идеа или заклучок на пример, кој го дефинираме како интуиција.

[Сатори]

Јебига, познато е дека секој строг и радикален индивидуалист делува прилично аналогно, па по автоматизам на тоа и доаѓа до судир со останатите спротивности, говорејќи во конотација од умствен и концептуален аспект.
Зарем би бладал напразно и безполесно доколку веќе не сум изградил одредена концепција за опшествената еволуција како таква, гледајќи ретроспективно, размислувајќи, анализирајќи, компарирајќи па врз база на тоа и креирање на сопствена концепција?

Секој издржан став се продуцира врз база на анализирање и процесирање на ситуацијата, околностите и предикатите кои што ја создале и и предходеле.Секако, кога некој во нешто е целосно убеден, како ти во својот атеизам сега, мора да има цврсти докази или барем да мисли дека тоа има некоја логика и аналогија за да може да се базира врз тоа.

Кога веќе откриваме дел од личната природа и уверувања, јас сметам дека е најдобро човек да биде во мир со самиот себеси за да разбере дека се во животот си има цел и задача.Во случајности не сакам да верувам.Јас како теист, вистината ја барам во себе, не се ограничувам и лимитирам на зборовите заробени помеѓу две корици, туку учам од нив за моето ниво на свест да не биде во фаза на стагнација.
Според мене, нема грешки како што Библијата би проповедала, сите настани се „благослови“ дадени со цел нешто од нив да се научи.
Не верувам само во давање на спонтан одговор од елементарната природа со кој што се базираме врз себеси како луѓе, премногу е тоа мајмунско, не барам вистина во природни феномени, тоа е само физика.

За да осудуваш, иако не е неопходно, меѓутоа за да тоа биде доволно компетентно, задолжително е да се разбере, се согласувам.
Меѓутоа, ја себеси се сметам дека доволно сум разбрал, без разлика шо тоа разбирање можеби и се диференцира прилично од милион останати разбирања и концепции, меѓутоа ти напоменав погоре, тоа е карактеристиката на строгиот индивидуализам.
Можеби и ја не се сметам себеси за дел од медикритетскиот човечки род во рамките на глобалата, ама некој ме дефинира и не можам против тоа. Ми преостанува само оноа шо за мене е и повеќе од доволно, индивидуалноста и сопствената дефиниција.
А, тоа шо го осудувам човештвото, гнасната патетика која го специфизира и сеопштиот дебилизам кој владее, само ја верифицира мојата тврдокорна мизантропија.
Себеси се сметам за апсолутен господар на самиот себеси и поседник на мојот ум, а останатите можат колку шо сакаат да лепат референци, да ме дефинираат, осудуваат и критикуваат.
Апсолутно сум рамнодушен и воопшто не ме засега радикалната критика шо ја алудирам кон човековиот род, неговите општествени и зачетнички корени.

Секако, секако, модерниот човек и неговата желба за супериорност се феномен сам по себе, кој што како таков се обликувал илјадници години, одново и одново, земал нова форма и се измислувал себеси постојано како да е нешто вредно за репарација.
Но, иронијата е дека тој толку софистициран „млад“ човек е само малку повеќе смел, а малку помалку работлив, ладен и крут, доволен за да биде топовско месо во идната војна или полтрон во новата политичка кампања.
Знаеш, вака или онака, сите ќе бидеме изманипулирани, знам дека премногу алудирам на ова, но религијата е дел од општеството исто како и сите други негови сегменти, се бори за опстанок.
Немој да ме разбереш погрешно, јас сметам дека еден единствен Бог е излишна категорија која што треба да биде оставена во корпата за отпадоци, но и верувањето во еден Бог ми поприфатливо од неверување.

Кој, како конципира.
Јас пак од друга страна тоа го анализирам само како презентација на сопствениот став кој сум го креирал, а таа презентација по автоматизам трансцендира во наметнување, пошто тоа некој го (или не, зависи) го прифаќа доколку е во склад со неговото размислување или пак му се допаѓа, а ти тука неможеш ништо.
Немам барање и апел кон останатите да го прифатат, ни па би земал да потпишам петиција за да некој го прифати. Доколку, некој ги прифати моите идеи, во ред, нека се надоврзува и надградува на нив.
Немам ништо ни доколку некој ги поприми твоите.
Искрено и јас би превземал нешто од твоите идеи, доколку ми се допаднат и се во склад со претходните мои и констатни специфики на сеопштата идеја за стварите, а тоа не би го сфател како наметнување.

Секако, станува збор за перцепција која што не може и не треба да се менува, според мене веројатно голем дел од работите се наметнување кога според тебе не би биле.
Јас сум сангвиник, ти не. :saint:

Најверојатно, Исусчо поседувал прилично специфична аура која го магнетизира умот на останатите, делувал крајно хипнотички и успеал во тоа. Ја имплементирал својата идеја, иако сметам дека примарната цел му била да просперира (тука зборуваме за наметнување и пропаганда, се согласувам) етичко - морален кодекс и начин на живот.
Може и бил некој теистички хипик, можеби и воопшто не постоел (ја не знам никакви податоци за него освен за остварувањето на неговата цел и пропагандата на едноумие) , туку некој го измислил за да ја оправда Христијанската религија, односно  дека своето јадро го гледа токму во него, а пред се во неговото воскреснување.

Јас не би го негирала историското постоење на Исус, туку многу повеќе би го подржала злоупотребувањето на неговата фигура како таква, нема да навлегувам во библиските факти за Адам, Ева и воскреснувањето затоа што сама не сум сигурна каков став држам на таа тема.
Но една работа како таква ја признавам, а тоа е морален кодекс кој што подржува дела и дејствување.Ние сме резултат на нашите поколенија, сакале ние тоа да го признаеме или не, исто така сме резултат на се што тие преживеале, доживеале и истрпеле, ослободување од тоа, драг мој, нема.

А, каде јас сум се изјаснил дека ти не си во право?

И само да се извинам за мојата непотребна навикна за скршнување од колосек или прибегнување кон друг предмет на дискусија.

Инаку, сакам да прецизирам на фактот шо Волтер се трансформирал во кукавичко пиче. Додека цел живот го поминува во критики кон религијата, пасивноста на Бог кон појавите (негативните) во светот и стагнацијата на човековото општество.
За подоцна во Кандид да утврди дека е тоа наша задача.

Шо е наша задача?

По природа ни е дадено да се давиме во спротивности и да не можеме да дојдеме до егзактност, поради субјективната полемичка елементација која е најзтастапена во нашата егзистенција.

И, да.
Духовноста не мора сама по себе како термин да алудира на религија, персонифициран Бог, брадосан брат кој се грижи за сите нас и не знам уште шо.
Јас по духовност подразбирам и будизам, медитација, контемплација, спознавање на самиот себеси пловејќи по бурата на самата внатрешност и морето на идеи.
Духовност подразбирам и верување во космичка енергија, суеверие и така натаму да не мелам.
Меѓутоа, доколку изборот на другиот е токму оној кој се раководи по напишана книга и кодекс, догматски и еманципациски се превзема и ти го наметнуваат кога ни самиот немаш право на избор (веднаш по раѓањето), тогаш во ред.
Ама не значи тоа дека немам право да критикувам и да наоѓам провидни дупки и безмислица во тоа.

Ние сме дел од пеколот на новосоздадената средина која што се крши помеѓу два светови, кој чист, кој нечист, кој благословен, кој проколнат, како такви, немаме многу опции и можности за испливување освен борбата.
Кога некој се предава, а според мене, атеистот е тој што се откажува, како би граделе било што понатаму.
Обвини ме слободно за оптимизам и неизлечив идеализам, но подобро нешто, отколку нихилизам.

Сега ќе дадам ти придадам мое толкување, ми рече веќе неколку пати, а ја не посветив внимание, баш на тој дел.
Интуитивното спознавање на прв поглед баш делува рационалистички, неемпирично, во никаква корелација со искуството, ама размисли малку кој го продуцира?
Нормално, твојот ум.
А, твојот ум е еден систем на идеи, мисли, престави, концепции, аперцепции, апстракции и идеи во секаква форма и варијација, кои си ги попримила преку искуството, а подоцна твојот ум, односно твојот интелектуален потент како таков ги разработува и гради сопствени, т.е индивидуални идеи и ставови.

Едноставно, интуицијата ја разбирам како умствена состојба која се креира и доаѓа до израз, после процедурата на (за нас несетилно и несвесно) разработување на претходни идеи и мисли во слична конотација или од слична категорија, ако не и идентична, па врз база на тоа моментално ни го придава тоа сознание, идеа или заклучок на пример, кој го дефинираме како интуиција.

Благодарам на толкувањето.
Примено на знаење, не се согласувам, нормално, но за тоа потоа.

[Morbid Angel]

Секако, кога некој во нешто е целосно убеден, како ти во својот атеизам сега, мора да има цврсти докази или барем да мисли дека тоа има некоја логика и аналогија за да може да се базира врз тоа.

Не само шо мислам и сметам така, туку и сум уверен дека мојот атеизам има најголема логика. Има најголема логика пошто од најпроста причина, ја го интерпретирам така и го врзувам во склад со мојата перцепција кон стварите. И никој, асполутно никој не може да ме разубеди во спротивното, освен со докази и факти, нормално пропратено со егзактност и верификација.

Уште ќе напоменам во каква форма го интерпретирам јас, мојот атеизам. Негација на постоење на Бог како персонификација, како антропоморфна форма на живот и било каков варијабилитет на истата. Единствениот Бог за мене е Природата, заедно со нејзината енергија која во потенција е драстично посилна од човекот по себеси, а од друга страна, тој е драстично надмоќен над неа, интелектуално.
Природата создава, природата уништува. Бесконечна репетитивност и егзистенцијален вртлог. Човекот се раѓа, еволуира/егзистира/постигнува одредени цели и умира пикнат кај црвите да го изгрицкаат.

Во поглед на врската помеѓу човекот и природата/светот/стварите околу него сеедно, ја разбирам како една хармонична корелација.

Природата постои - Човекот ја перцепцира и врз база на тоа ја конципира, секој според сопствените критериуми и индивидуалитетот кој доаѓа до израз најенормно.

За живот после смртта, реинкарнација и такви ствари, сум скептичар во секаква смисла на зборот и констатирам ништо.

Јас како теист...

Во ред, теист си. Теист си, затоа шо си се родила (всушност сите тука сме се родиле), во глупава, сељачко, балканско патетична комуна со провидна општествена инфраструктура во секој смисол на зборот, алудирајќи на секој сегмент, и дебилен начин на живот со тенденции да трансцендира во пософистицирано и модернизирано општеството, плагирајќи од западниот моронизам. Ама не е битно тоа сега.
Побитно е, тоа шо кога на овие простори, Византијците ебеле, просперирале култура, засадувале корени на својата цивилизација и својата сфера на влијание, конструирале масовна наметнатост и начин на живот и размислување, кои со текот на времето останале. Дошле и тие набилданите манијаци со Салвадор Дали стил мустачиња и ебавале матер тука, ама вие се тепале за тоа шо им било наметнато да остане, пошто доколку не се тепале, сега ќе ни давале Куран и ќе ни ги сечеле рацете ако го издркаме еднаш, или ако не се молиме по пет пати дневно на Алах.

А, шо подразбирам под ''воа''?

Христијанството, нормално.
Кажи ми шо друго останало надлабоко, во самите општествени и национални коренитости, освен некои си културолошко наследство шкртнатно во учебници по историја и вредности артефакти за кои археолозите ќе ти говорат на вестите на А1?

Само да не ја тупам со скршнувачки реферати, батали тоа.

И уште еднаш ќе напоменам (и стопати ако е потребно), дека мене воопшто, буквално воопшто не ми се потребни неколку стотици листови со добро осмислена манипулативна стратегија за механизам на масата, држење во стадо, градење на колективитет под кровот на еден идеолошки сегмент наречен религија, а следствено на тоа и цел начин на живот во контекст од таа животна сфера.

Знам дека можеби тебе те задоволува, во ред е тоа, верба во виша сила, доколку една индивидуа се смета себеси дека има корист од неа, во ред, немам ништо против, нека биде така.
Ама самото тоа не ми поставува мене бариера во никој случај презентирајќи го мојот став и да го критикувам теистот за неговиот, идентично како шо не постои бариера пред него, за да ме критикува мене.
Твоето размислување како шо ја успевам да исконципирам е дека, атеистот се вметнува себеси во оковите на постојана стагнациска фаза  и пасивност, притоа не добивајќи ништо.
Епа, ја не мислам така, од проста причина шо не дозволувам една констатација дека моето непридавање (твое наречено лимитирање) кон Виша сила или Бог, ме прави пасивен, пошто, пред се, јас не се сметам за пасивен и стагнативен, па колку и да ме етикитераат со такви референци

Секако, секако, модерниот човек и неговата желба за супериорност се феномен сам по себе, кој што како таков се обликувал илјадници години, одново и одново, земал нова форма и се измислувал себеси постојано како да е нешто вредно за репарација.
Но, иронијата е дека тој толку софистициран „млад“ човек е само малку повеќе смел, а малку помалку работлив, ладен и крут, доволен за да биде топовско месо во идната војна или полтрон во новата политичка кампања. Знаеш, вака или онака, сите ќе бидеме изманипулирани

Точно. Апсолутно се согласувам. Тука само ми репрезентираше моја концепција. Таква е самата општествена структура и волјата на општествениот слој, кој ни мавта и ни се потсмева од врвот на опшстевено хиерархиската скала на колективен статус. Да го манипулира стадото, друг да одлучува за мнозинството, а не тоа за себеси. Само, поентата шо се е толку добро камуфлирано зад една маска шо ретко кој успева да прогледа шо стои зад неа. А, таа маска напати и камелеонизира и толку провидно ги покажува своите вистински карактеристики и специфики, само стадото е до тој степен изманипулирано шо континуитивно или прогледува низ прсти и ја разбира својата положба на немоќ и никаквата исходност дури и да издејствува, или едноставно не забележува.

И, потоа некој ќе ми го постави прашањето откаде толку големи поводи за мојот радикален песимизам и драстичната мизантропија, нели? Во ред...

И, да, само уште една кратка реченица.

Моето дејствување (какво и да е) не променува ништо за колективитетот, освен за мене.

Знам дека премногу алудирам на ова, но религијата е дел од општеството исто како и сите други негови сегменти, се бори за опстанок.

Да, точно, баш се бори за опстанок во оваа фаза на прогресивна модернизираност, може ќе ти звучи нелогично ама стапката на атеизам, особено во Европа, констатно расте и тоа енормно расте. А, јас тоа го разбирам како блеснување на една индивидуална самосвест и отпор на човекот, против оноа шо ги трие рацете за да му се наметне.

Само никогаш не може да биде искоренета во целост, тука ќе мораш да се согласиш. Се додека е во корист за еден човек, нека постои, во ред, тоа го напоменав и погоре, меѓутоа тука ќе те потсетам само на Сорен Киркегор и ти текне шо сакам да потенцирам.

Немој да ме разбереш погрешно, јас сметам дека еден единствен Бог е излишна категорија која што треба да биде оставена во корпата за отпадоци, но и верувањето во еден Бог ми поприфатливо од неверување.

Тоа неверување кое ти го дефинираш како пасивност и стагнација, ја го дефинирам како апсолут на самосвеста и радикалниот индивидуализам, пропратен со верување, да баш со верување, во сопствената волја, интелект, способност и самата личност како профил во целост, со сите сегменти.

Но една работа како таква ја признавам, а тоа е морален кодекс кој што подржува дела и дејствување.Ние сме резултат на нашите поколенија, сакале ние тоа да го признаеме или не, исто така сме резултат на се што тие преживеале, доживеале и истрпеле, ослободување од тоа, драг мој, нема.

Моралниот кодекс и начин на живот е утопија. Постои на лист хартија со контуниутивна тенденција да се интегрира како темелен елемент на човековата егзистенција. Не го нарекувам утопија затоа шо можеби им го кажал Хипикот (Исус) или било кој таму, туку затоа шо секој поединец, за тој морален кодекс да се имплементира нели, е неопходно да тргне од самиот себеси, а тоа не е можно.
Тука зборуваме за масовност, за човековиот род, затоа констатирам со уверливост дека не е можно.
Има потенцијал да успее во минорни групи со комплетно идентична интенција за начин на живот и склад во размислувањата и анализите на стварите.

Туку, мене поентата ми беше да реторизирам, дали уствари за морален кодекс е неопходна религија, света книга, верба во Бог и сите пропратни елементи?

Не. (Јебига си монологирам )

Потребни се високо сензибилни осети за хуманизам, емпатија, разбирање и се останато, не сакам да се задржувам на ваквиот предмет, пошто и самиот не сум склон кон моралниот кодекс, а не ни сакам да бидам. Само тврдам дека нема потреба од религија, света книга и Бог, за етичко - морален кодекс.

Ние сме дел од пеколот на новосоздадената средина која што се крши помеѓу два светови, кој чист, кој нечист, кој благословен, кој проколнат, како такви, немаме многу опции и можности за испливување освен борбата.
Кога некој се предава, а според мене, атеистот е тој што се откажува, како би граделе било што понатаму.
Обвини ме слободно за оптимизам и неизлечив идеализам, но подобро нешто, отколку нихилизам.

Откаде, изворот за една таква непромислена генерализација, дека атеистот е тој шо секогаш се откажува?

Зборуваме за егзистенцијална борба на спротивности, кога веќе си вметнат во овој хаотичен модерен пекол кој сам по себе ти наметнува борба по автоматизам, тука не гледам корелација со прашањето за Бог и религијата.

Атеистот поставува разграничување помеѓу прашањето за Бог и егзистенцијалната борба. Тој сака да егзистира, да живее. Ако е неопходно се бори, и Ниче бил строг атеист, па зарем не се борел, континутитивно и покрај огромните бариери на кој наидувал, Ниче се борел, оставил обемно дело зад себе, кое што ти го складираш на твојата животна идеологија. Малку контрадикторно нели

И не те обвинувам за ништо, твојот индивидуалитет на страна, баш сметам дека се креира конструктивна полемика користејќи ги спротивностите на двата индивидуалистички профили и начини на размислување.

[Сатори]

Уште ќе напоменам во каква форма го интерпретирам јас, мојот атеизам. Негација на постоење на Бог како персонификација, како антропоморфна форма на живот и било каков варијабилитет на истата. Единствениот Бог за мене е Природата, заедно со нејзината енергија која во потенција е драстично посилна од човекот по себеси, а од друга страна, тој е драстично надмоќен над неа, интелектуално.
Природата создава, природата уништува. Бесконечна репетитивност и егзистенцијален вртлог. Човекот се раѓа, еволуира/егзистира/постигнува одредени цели и умира пикнат кај црвите да го изгрицкаат.

Мојата внатрешна верба во постигнувањето и барањето на Emeth, Peragna and Tobh не е нешто кое што очекувам од тебе да го разбереш.Слепилото кое што толку невнимателно им го препишувам на атеистите може само да биде извор на сопствената перцепција, но како таква, во мојот ум кој што конципира и анализира е едиствената валидна.
Јас не сакам од тебе да ми признаеш дека постои Бог, кога јас сама лично не го сакам толкувањето на енергијата во една единствена форма, монотеистичка нека биде, но, како да се откажам (моментот со откажувањето на атеистите) од надежта за подлабока мудрост, знаење кое што може да го смени животниот тек и крајно, влегувањето на човекот во повисоко ниво на психо-спиритуално функционирање.
Очекувам дека сега ти е јасно за какво откажување зборував, не е беше генерална концепција дека не знаете да одржите работно место или фокус.

Додека моите лични убедувања за ариевската идеологија, не е нешто кое што се коси со спиритуалноста која што јас лично ја фаворизирам, со малку повеќе гуглање, се ќе ти биде јасно.
Местото на кое што сум пораснала е моето тло за психолошки профил?  :bounce:
Индивидуалците се луѓе кои што екцентрично сакаат да не бидат дел од средината во која што живеат, колку и да им влијае, ги ограничуваат нејзините краци и создаваат монопол на сопствена средина на истомисленици или барем луѓе со слично интелектуално ниво.
Јас сум далеку од индивидуалец тогаш, сакам да можам да седнам со луѓе од нива за да ми кажат какво било небото денес или која боја е во мода со дечки во најблискиот кафич и сега аш бубата мораме да биде сите исти и еднакви и да веруваме во истот Бог и истата религија.
Немаше да се обидувам да ти докажам поента на овој начин ако бев прохристијански настроена, а Ниче е друга приказна за дискутирање, брилијантниот ум кој што креирал филозофија на која и се поклонувам е сепак и шизофреничар кој што цел свој живот се борел со внатрешната верба во Бог и неговата смрт.

[Morbid Angel]

Мојата внатрешна верба во постигнувањето и барањето на Emeth, Peragna and Tobh не е нешто кое што очекувам од тебе да го разбереш.Слепилото кое што толку невнимателно им го препишувам на атеистите може само да биде извор на сопствената перцепција, но како таква, во мојот ум кој што конципира и анализира е едиствената валидна.

А, откаде па ваква уште по непромислена констатација, за твоите визионерски способности во тоа шо можам, шо имам аспирација и шо ми е одбивно да разберам? Не ја разбирам твојата корелација сега со Емет, Перагна, Тоб, Тор, Поло, Зевс, Пан и не знам уште кои, тоа е твоја интимна ствар.
И не ги разбирам моментално, пошто не сум се заангажирал за да регистрирам податоците во мојот ум па интелектот да ги разработи. А, тоа дали ја можам или не, да го разберам сето тоа е друга полемика. Ја не забележувам ништо друго освен примање на информации во умот и нивна понатамошно процедурална разработка.
Мојот интелект и тенденцијата за ангажман и фокус кон одредени ствари на истиот е моја работа. Твоја работа е да ми лепеш етикети на слепец, незнајко и празноумно атеистче кое пасивно ги надгледува стварите и не пројавува интерес за конципирање и по контемплативна анализа на истите.

Како да се откажам (моментот со откажувањето на атеистите) од надежта за подлабока мудрост, знаење кое што може да го смени животниот тек и крајно, влегувањето на човекот во повисоко ниво на психо-спиритуално функционирање.
Очекувам дека сега ти е јасно за какво откажување зборував, не е беше генерална концепција дека не знаете да одржите работно место или фокус.

Се базираш на индивидуалната перцепција и сметаш дека не може да има задоволство вон психо - спиритуалното контиуниуитетно функционирање на самиот субјект. Епа, јас не гледам така на работите. Барањето и постигнување на одреден однос и корелација во самата себеси, за кои ти сметаш дека се валидни, се само авто сугестија во твојот ум, како целисходност на воркохоличното истражување, барање, надградување (а, пред се и тенденцијата да се оствари тоа) во умствениот капацитет и протокол како енормно незамислива кутија полна со себе разработени идеи, знаења и информации кои како - така, претходно си ги восприемала.

И, доколку јас би се впуштил и би бил заинтригиран од сферата на влијание на сето оноа шо го нуди и презентира таа сфера на психолошко, спиритуално, духовно надградување на повисок степен, би ги акцептирал само како информативно знаење, пошто немам желба и не гледам лично задоволство, пред се, јас во тоа.
Доколку тебе ти ги исполнува критериумот за еден валиден психо - спиритуален тек при самата егзистенција, во ред, не можам тоа ни да го забранам, ни да издејствувам било како, индидуалниот избор, пред се.

Разбрав и првично за какво откажување и каква пасивност претендираше да ми потенцираш, само мојот (контра) пример забега во друг контекст и не синхронизиравме од прва, ама не е битно.

Додека моите лични убедувања за ариевската идеологија, не е нешто кое што се коси со спиритуалноста која што јас лично ја фаворизирам

Воопшто не се коси, никаде не сум го ни напоменал тоа. Баш и самиот сметам дека ариевската идеологија има прилично структурални елементи кои содржат спиритуални аспирации и окултизам.

Местото на кое што сум пораснала е моето тло за психолошки профил?

Не во буквален и ултимативен контекст. Темата е од религиозно - дискутабилна тематика, алудирав на тоа, се надевам доволно концизно и прецизирано. Некој иде и ти наметнува манипулативни механизми, токму тогаш кога немаш право на избор. Те крстат во урбано политичката институција со пет-шест брадосани мантијаши и роднини околу тебе и по автоматизам стануваш сегмент од стадото на едноумие (религиозно) од тој момент. А, подоцна при социјализацијата, и веќе психофизиолошкиот процедурален развој имаш право да одлучуваш дали или нема да останеш оноа шо те направиле кога си бил пол кило месо.

Доколку си била родена во Африка, ќе ти наметнеле религија на Големиот Џуџу на планината, доколку си била родена во домородско мексичко племе ќе те носеле да се поклониш пред некои тотемистички камења и ќе те мавале со орудија по глава за да постанеш сегмент од нив, доколку си била родена во Индија ќе си била хиндуист, во Турција муслиман, итн. да не ги редам.
Тука потенцирам за создавањето на религиозно битие по автоматизам и следственост од аспект на средината во која се раѓаш по коинциденција. Правото на избор за подоцна важи секаде, тоа го напоменав и погоре, само ретко кој го користи, тоа ми е поентата.

Индивидуалците се луѓе кои што екцентрично сакаат да не бидат дел од средината во која што живеат, колку и да им влијае, ги ограничуваат нејзините краци и создаваат монопол на сопствена средина на истомисленици или барем луѓе со слично интелектуално ниво.

Баш така.

Јас сум далеку од индивидуалец тогаш, сакам да можам да седнам со луѓе од нива за да ми кажат какво било небото денес или која боја е во мода со дечки во најблискиот кафич и сега аш бубата мораме да биде сите исти и еднакви и да веруваме во истот Бог и истата религија.

Епа, ја не сакам да седам со било кого. Имам строга селекција и критериум во мојот избор на тоа кои ќе го сочинуваат мојот круг на поблиски луѓе. Со останатиот медиокритет не сакам да имам никаква ни минимално интензивна врска или корелација, па и за било каков аспект на корелација да се работи. Дури и кога би била строго службена и професионална, би го направил тоа пошто морам и сум принуден, а не од задоволство.

И не сум рекол дека си про христијански настроена никаде, тоа со примерот беше генерализациски и не алудираше конкретно на тебе и стриктно на твојот профил на теизам, спиритуализам или наречи го како сакаш.

[Сатори]

Тука потенцирам за создавањето на религиозно битие по автоматизам и следственост од аспект на средината во која се раѓаш по коинциденција. Правото на избор за подоцна важи секаде, тоа го напоменав и погоре, само ретко кој го користи, тоа ми е поентата.

Кога во суштината на една дебата се вовлекуваат нишки на преголема затвореност за дискусија тогаш таа е далеку од продуктивна, немам ниту желба, ниту време за трошење на нешто кое што нема да вроди со плод, ниту да даде некои интересни податоци, доволно добри за анализрање.

Да завршам, атеистичката определба, му дава на човекот привидна моќ, но дали му дава фактичка, тоа е нешто кое што сите луѓе веќе доволно добро го познаваат, оние со комплекс на Бог не влегуваат во генрализацијата, правото на избор?
Зар?
Она што лежи во сечиј ум и она што продуховува не се бара атеизмот, туку во можноста за бирање на патот.Но, не сите сакаме да бидеме просветлени, тоа е нешто што јас веќе можам да го разберам.
Желбата за наводно негирање на секој вид на енергија, затоа што тоа е она што атеистот го прави вистински атеист, не е.

[Protagonistka]

Бог може да се докаже рационално, се разбира за оние кои се тврдоглави а и на себе си не можат да си објаснат зошто не веруваат или пак зошто веруваат во своето битие како бог малку е тешко, особено кога на бог се гледа како  на замислен лик од приказни, ке го цитирам Декарт кој вели дека постоењето на Бог е можно да се објасни преку рационалната способност на субјектот. Од рационалното набљудување на сопствениот ограничен простор и мислење, ја изведуваме идејата за едно совршено постоење и мислење на едно битие кое во себе ги содржи сите совршенства на постоење и мислење.. а
овој мал цитат е сосема доволен да ме убеди дека не само преку чуство и верба може да се осознае постоењето на Бог.  а оние кои не сакаат да го сватат ова се или глупави или од инает го одбиваат  нема друга опција